پرخاشگری

پرخاشگري به طور کلي به دو نوع پرخاشگري خصمانه و پرخاشگري وسيله اي تقسيم مي شود.

پرخاشگري خصمانه عملي پرخاشگرانه است که از احساس خشم ناشي مي شود و هدفش اعمال درد و آسيب است.

اما در پرخاشگري وسيله اي قصد و نيت آسيب رساندن به شخص ديگر وجود دارد، ليکن آسيب رساني به عنوان وسيله اي براي رسيدن به هدفي غير از ايجاد درد و رنج صورت مي گيرد (ارونسون، 1387: 275).

پرخاشگري خصمانه شامل 2 حالت پرخاشگري آشکار و پرخاشگري رابطه اي مي باشد.

در پرخاشگري آشکار کودک به ديگران صدمه بدني وارد مي کند يا او را به چنين صدمه اي تهديد مي کند. مثلا کتک زدن، لگد زدن يا تهديد کردن يک همسال به کتک زدن.

اما در پرخاشگري رابطه اي به صورت محروميت اجتماعي و شايعه پراکني رخ مي دهد و به رابطه همسالان آسيب مي رساند (يعقوبي و همکاران، 1390: 98-99). پرخاشگري رابطه اي که شامل دو نوع مستقيم و غير مستقيم مي شود در مورد کودکاني به کار مي رود که به طور عمد ساير کودکان را از گروه طرد و منزوي مي کنند. برخي از محققان اين نوع رفتار را پرخاشگري اجتماعي و مستقل از پرخاشگري آشکار تعريف کرده اند(واحدي و همکاران، 1387: 16).